lunes, 25 de mayo de 2020

Sálvese quien pueda II


Hoy, tiquismiqueras, El Tiquismiquis os ofrece simple y llanamente una galería de imágenes: 


La primera, una que nos ha indignado sobremanera debido al hecho de que la han puesto en una señal de STOP en lugar de estar en todas las paredes del país.






Ya sabéis: no contribuyáis a que personas no humanas sufran metidas todo el día en una sucia jaula de metal de dos metros cuadrados y con más mierda que, literalmente, el palo de un gallinero.

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

Y la segunda, antes de que se lo lleven por delante para construir viviendas con las que agarrar tener  a más gente agarrada por los ovarios, la entrada al C.S.O. Can Piki Pugui (ingenioso juego de palabras del catalán Campi qui pugui, que significa «sálvese quien pueda», y Can Piquipugui, es decir «casa de los Piquipugui»; no os quejaréis, curso de catalán gratis por la jeta; luego no diréis que aquí no se aprende)





Añadimos que Can Piki Pugui, en completo abandono por el capital desde que los otomanos se enfrentaban a los otopieses, está okupado por gente que ni siquiera lo hace por motivos políticos, sino ya porque no tiene más bemoles que vivir así (no está muy cuidado, por cierto) o vivir en la calle. Otra vergüenza más para este sistema de mierda.





Bueno, qué decir ya. Que os cuidéis, tiquismiqueras, y que salut i força al canut.

Y agur.

Y vale.



sábado, 16 de mayo de 2020

Sálvese quien pueda

A la luz de las recientes manifestaciones antigobierno (y no porque en El Tiquismiquis no seamos antigobierno) podemos decir que la pandemia por coronapochos en el estado español acabará por agosto de 2029:


...pero como dijo la cantante del transbordador espacial en ese capítulo de Los Simpsons en los que Homer y Bart iban derechitos hacia el sol... ¡no quiero ver caras largas! 🐴🦓🦄

¡Aquí os traemos un par de temas de Revenio que harán las delicias a vuestros exultantes oídos mientras estos se deshacen en orgasmos!

¡De primero, la nueva canción de Revenio!
Aplauso colectivo, en la que nos quedamos a gusto sobre lo que pensamos de esta pantomima cada tarde a las 20:00h que, además de servir para agradecer a los sanitarios que nos salven del marrón, también sirve para distraer la mala conciencia (sociedad, espabila!)







Y este del Live de Revenio del día 25 de abril cantando El club de los tontos:



A colación de lo primero (¡sociedad, espabila!) queríamos hablar del síndrome de Yoko Ono: el hecho de gastar esfuerzos y dinero en cosas inútiles (como fútbol, toros, la mitad de las instituciones del estado...) que podrían destinarse a sanidad, autónomos y gente que pasa pena en general. Fuentes fidedignas nos han chivado la dirección del siguiente e interesante video sobre esa manía de los humanos por gastar dinero en mierda sólo porque es la mierda de alguien famoso. Yyyyyy dentro vídeo!







lunes, 13 de abril de 2020

la segunda pieza clave





hace algunos días soñé que me encontraba en el atelier artístico de @#$~%& (imaginaos a una versión bajita, castaña, caótica y ocupada de Demi Moore en Ghost). La escuela-taller de arte estaba en obras o reformas o algo así, y tras pasar un rato viéndola ir de un lado a otro, y viéndola revolver en el desorden 

sacó de entre unas cajas apelotonadas

una cosa parecida a esta





una cartulina con un dibujo muy a lo arte conceptual gótico vintage Man Ray principios siglo XX años 20, en una cartulina tamaño DINA4 recortada como si fuera una pieza de puzzle

mientras @#$~%& decía

«¡Ey, mira lo que hay aquí! Es aquel dibujo que hiciste hace años. ¿Te acuerdas?»

seguramente el sueño viniera por haber visto vídeos de actuaciones mías de hace muchos años como las que he puesto en mi instagram ( Instagram de Ego ) a resultas del intercambio de fotos y videos antiguas derivado del confinamiento y su subsiguiente reversión al mundo de los recuerdos

y en forma de pieza de puzzle, como si la elaboración onírica artística fuera a ser la pieza clave que me faltara para una híper revolucionaria comprensión repentina de mí mismo o algo, porque tiene su simbolismo conectado con aquella época y anteriores

total, que al día siguiente o al siguiente se lo cuento a mi psicólogo (el mismo que salgo imitando en este vídeo)




(si alguien quiere una imitación personalizada, que pase por Pídeselo a Ego o que me envíe un correo a ego.revenio@gmail.com )

y, por razones desconocidas, el terapeuta me dice que sería interesante volver a crear la obra, esta vez físicamente


y al final me he decidido y la he hecho y aquí arriba la tenéis

y ya está

End of story.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Hale, ahora salid a aplaudir por la falta de medios para Sanidad a que nos tienen acostumbradas


No vaya a ser que protestemos, aunque sea en el desierto, para que repartos desiguales como ese no vuelvan a ocurrir nunca jamás.




Links a otras entradas:


Historietas:
- Tick & Porri
- Ego, Ello y Superego
- El coach supersónico
- La adorable Laura Kaligari tiene TOC


La trilogía de Irina:
- Las aventuras de Irina 3
- Las aventuras de Irina II
- Las aventuras de Irina 1


Especiales:
- Especial Segundo Gran Número de El Tiquismiquis

- Especial Primer Número Grande de El Tiquismiquis





Más historietas:

- Las aventuras de Helen-chan
- La Bruja Malvada
- Navi el druida
- Los oficinistas locos  
- El cochinillero
- El palomo gilipollas
- El proverbio
- Las aventuras de la bacteria Tyson
- Tojiñatis y Tokaguetis



Otros artículos:

- Dos canciones nuevas
- La bandera de El Tiquismiquis
- Dos reacciones a anuncios
- Sobre Cristiano Ronaldo y otras chorradas
- Esperanza Unplugged


sábado, 21 de marzo de 2020

Últimas tikisnoticias


Debido a la situación actual, procedemos a hablar de cualquier cosa salvo de la situación actual.

En primer lugar debemos anunciar que POR FIN SE HA TERMINADO la saga, historia, sarta de relatos de LA VENGANZA DE LAS FLORES. Sí, señoras, ha tenido que venir una pandemia mundial —valga la redundancia— pero al final LA HEMOS TERMINADO.

Y está visible y legible aquí mismito:

Último capítulo de LA VENGANZA DE LAS FLORES


En segundo lugar..... estamos intentando averiguar cómo dar conciertos y recitales en streaming para quien esté muy aburrido. De modo que stay tuned for more.

En otro orden de cosas, Revenio ha sacado este cómic que podéis ver más abajo en este mismo blog. O, si sois demasiado perezosas para ir al siguiente número, en el siguiente link: 

LA PROPOSTA

Y en otras cosas de orden, tenemos que autobombear que Ego Revenio ha sacado asimismo un par de temas nuevos (al final se han convertido en siete) que os ayudarán, como todo lo anterior, a sobrellevar esta crisis vírica de la que preferimos no decir una sola palabra más:


La primera canción se titula How do you know? y, a pesar de que no hemos podido cantarla tan alto como nos hubiera gustado debido a prisas, entronca directamente con el más puro estilo nirvanero grunge. Un estilo que, por etiquetar, he bautizado como aerogrunge.






Y he aquí, nuestra primera canción en griego moderno. De estilo punk-rock anarcohelénico, habla de un millón de cosas contradictorias que tienen que ver con la vida, el cosmos, el devenir... mira, creo que será mejor que os pongamos la letra y, de paso, la traducción.




Letra y traducción, primero en griego y luego en castellano:

κατηχισμένοι από μια έμμονη ιδέα ήδη έχουμε ξεχάσει τη δαιμονισμένοι από αυτό το κόσμο το όνειρο είναι ζωντανό

tan obsesionados con una idea
que ya la hemos olvidado
y poseídos por el diablo que es este mundo
pero el sueño sigue vivo

μια αναρχία σε μια άλλη αναρχία κανόνες στο αιώνιο χάος Υπόσχομαι να δεν καταλαβαίνω τίποτα είμαι ζωντανός

una anarquía en otra anarquía
reglas en un caos eterno
prometo no entender nada
estoy vivo
ooooooooooh oh, qué tragedia, o algo así Και δόξα τες θεές έτσι ζουμε εδώ το μυαλό μας είναι τρελό μετά τον άλλον έρχεται ένα πρόβλημα ευχαριστώ ευχαριστώ y gracias a las diosas así vivimos aquí
con una mente desquiciada
detrás uno de otro viene un problema
gracias, gracias
κάπου-κάπου είμαστε παθιασμένοι από τα παράξενα πράγματα και σίγουρα Θα επιστρέψω γρήγορα με το μπέρδεμα του λαού
a veces nos apasionamos
por las cosas raras
y seguro que volveré rápidamente
con la confusión de la gente
το όνειρο δεν είναι ακόμα αδύνατο λίγα κανόνες στο αιώνιος πολεμος Υπόσχομαι να το κάνω με το Ωωωώ Υπόσχομαι να το κάνω με Ααααααα
el sueño no es imposible todavía
hay pocas reglas en la guerra eterna
prometo hacerlo con el Oooo
prometo hacerlo con el Aaaaa
Αααααα es broma es broma que es verdad Αααααα es verdad es verdad que es broma Αααααα es broma que es broma que es verdad que es broma



Aquí un live en Delabuela cantando El Club de los Tontos:







Otro live con VIS MORTIPHAGA, nuestra —de momento— única canción íntegramente cantada en latín que habla, como habréis podido adivinar los fans de Harry Potter, de la violencia mortífaga:







Y para quien le duela otro tipo de ardor —el del amor más dolorido— aquí vienen las líneas rojas intraspasables que este marca en el cerebro y en la psique. Esas cosas en las que no pensar te duele más que sí pensar:






Aquí una cançó catalana i en català, amb molts dobles significats, que parla de l'avarícia de certes persones, vaja, el que vé a ser la mentalitat de qualsevol capitalista.

Una cançó que denuncia la forma de ser de esas personas sin las cuales la crisis del coronavirus hubiera durado la mitad y sin apenas confinamientos, al haberse distribuido mejor los recursos del mundo en las familias más vulnerables y, cómo no, el sistema sanitario en tooooooodo el mundo.







I aquí una altra cançó que no ha tingut cap altra raó de ser que la d'explotar de ràbia davant la intolerància i la falta d'empatia


lunes, 2 de marzo de 2020

In Catalan, with English subtitles: LA PROPOSTA

Para aquellas que —craso error— nos daban por muertas, regresamos por un breve espacio de tiempo de las tinieblas de nuestra redacción tiquismiquera (andamos ocupadas con una novela ahora mismo) para darle un regalo de cumpleaños a una de nuestras colegas, la adoreibol Queralt:


CON USTEDES: 

LA PROPOSTA





— Hey, beauty, why don't you come and spend tonight with me? I have the whole house for both of us, so...










— Will I be able to bring my lovely teddy bear?
— Of coooouuuurse...











— I couldn't sleep without Mr. Cutter... he is very cute and kawaii, you know what I mean? I even drew little cute eyes on him ^^ 



¡Gracias por leernos!

Otras historietas publicadas (con links):

- Tick & Porri
- La adorable Laura Kaligari tiene TOC
- Las aventuras de Irina
- Las aventuras de Irina 1
- Ego, Ello y Superego
- El coach supersónico
- Navi el druida
- Las aventuras de Helen-chan
- La Bruja Malvada
- Los oficinistas locos  
- El cochinillero
- El palomo gilipollas
- Las aventuras de la bacteria Tyson
- Tojiñatis y Tokaguetis



Tienda de artículos reveníos: La Egodora

¡Y si quieres una historieta / canción / historia personalizada, ya sabes! pídeselo a Ego

























martes, 14 de enero de 2020

Miscelánea de imágenes



Volvemos por un día a las raíces de nuestra revista El Tiquismiquis en las que comentábamos imágenes chorras y no tan chorras, graffitis que encontrábamos por la calle (véase números anteriores, copón, que son gratis) y demás cosas. 

Hoy regresamos de las tinieblas del inframundo blogosférico, antes de volver a adentrarnos en ellas para seguir escribiendo la novela de la que hablamos y hablaremos en El Oniródromo para volver a comentar imágenes cuando menos curiosas:




Uno - el graffiti paradójico




Vamos, que alguien puso fea refiriéndose a alguien. Otro alguien (o el mismo de la fea en caso de que lo escribiera todo del tirón) pone tu madre refiriéndose a a) la madre del que puso lo anterior, o bien, en caso de que el autor de todo lo negro sea el mismo, b) la madre de alguien que ha llamado fea a la del autor. 

Hasta aquí todo correcto. El problema viene cuando alguien, presumiblemente otro alguien distinto de los anteriores o hija de la madre que se da por aludida en el primer mensaje, tapa el tu con un mi. Queriendo, presumiblemente también, llamar fea a la madre del que ha escrito el primer o el segundo mensaje (si son el mismo). El resultado, tirarse piedras al propio tejado.











Dos - el tren pintarrajeado con un dibujo de Finn el Humano

sobran más explicaciones











Tres - el cartel-denuncia de Podemos





Clase de catalán para quien no lo entienda: «el banco que desahució a mi vecina controla casi todo lo que leo, veo y oigo»

Sin más.

Diclaimer: no voto a Podemos ni harto de vino ni les he votado ni les votaré nunca, porque de aquí a cuatro días los vemos defendiendo bancos y banqueros como el (indecible) de Revilla.






Cuatro - camiseta de Revenio







«Life's a bitch and so I am»; en el mundo capitalista en que vivimos te meten propaganda hasta por respirar y yo no voy a ser menos. Ahí va un exquisito modelo de originales camisetas en la página de La Tostadora de Revenio, uséase nuestro amado líder. ¡Propaganda pura y dura! Y aprovechamos para animaros a no ver el telediario: lo que no es propaganda (también de deportes, cine, modo de vida) es manipulación.






Cinco - pegatina de denuncia antiespecista

No comment. Salvo para desear que, sin desembocar en daños físicos, quien intentara medio arrancar esta pegatina se vea por unos minutos convertido en oveja camino del matadero.









Seis - Dibujo antiexplotación





Sacados de una revista anarcolibertaria cuyo nombre se nos olvidó porque no lo fotografiamos, aquí incluimos una situación objeto de denuncia y las pautas a seguir en caso de producirse:





Sin más.

Adééééééu, que en euskera significa agur.





cómic: Permiso de obras (updated, parte 2)

Bienvenidxs a El Tiquismiquis una vez más! Probaremos si es viable actualizar la historia actual en este mismo post según vayan saliendo lo...